นายป๋องไม่ได้กวนนะครับ ถ้าถามนายป๋องตอนนี้ว่าอยากไปเที่ยวใหนมากที่สุด ก็จะตอบว่า เวียงจันทน์ กับ หลวงพระบาง มาดูเงื่อนไขที่พูดถึงกัน
ประชากรอยู่ดีกินดี (ไม่ยากจน)>>>> นายป๋องไม่เห็นว่า คนลาวอดอยาก
สาธารณูปโภค พร้อม >>>> ก็ไม่เห็นว่าเดินทางไป - มา ลำบากขนาดใหน น้ำ - ไฟ ก็สะดวก
ไม่มีปัญหาสังคม >>>> อันนี้นายป๋องไม่รู้ แต่ไม่เคยได้ข่าวว่ามี
วิถีชีวิต/ขนบธรรมเนียมประเพณี >>>> ต้องบอกเลยว่า ถ้าอยากเห็นประเทศไทยเมื่อ 30 - 50 ปี ที่แล้ว ให้ไปดูที่ เวียงจันทน์ กับหลวงพระบาง
ทรัพยากรธรรมชาติ ไม่ถูกทำลาย >>>> ข้อนี้ก็คงไม่มีใครเถียงนายป๋องล่ะครับ (เอ !!! หรือว่ามีน้ออออออออ) ไม่เคยได้ข่าวว่า มีภัยธรรมชาติ โคลนถล่มในลาว ไม่เคยได้ข่าวว่า มีไฟป่าในลาว หรือว่ามีน้ำท่วมหนักในลาว เพราะปัญหาเหล่านี้ เกิดจากทรัพยากรธรรมชาติถูกทำลาย
ดูเหมือนกับลาว ลักเอาแนวพระราชดำรัส เรื่องเศรษฐกิจพอเพียงของพระเจ้าอยู่หัวของไทยไปใช้นะ
ความอยู่ดีกินดี ความไม่ยากจน นายป๋องว่า อยู่ที่ "ความพอ" และความเป็น "ปัจเจกบุคคล" ของใครของมันมากกว่า
คนมีเงินเก็บอยู่ในธนาคาร 5,000 บาท กับคนมีเงินเก็บรวมทั้งทรัพย์สินรวมกันแล้ว 5 หมื่น 5 พันล้าน ยูเอส บางทีอาจจะมีความสุขเท่ากันก็ได้ (หากนับความสุข 5,000 บาท = 1 ความสุขของคนรวย 5 หมื่น 5 พันล้าน ยูเอส ควรจะเท่ากับ 1x11ล้านxอัตราแลกเปลี่ยนเงินตรา ใช่ใหม)
ชาวลาว รวย หรือจน ภาพที่นายป๋องนึกออก ไม่ได้มีเรื่องเศรษฐกิจเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่นายป๋องว่า ชาวลาว เป็นชาติที่ "รวยความสุข" นะ นายป๋องว่างั้น
หันจากลาวกลับมาที่เรา เราจะเลือกรักษาอะไรไว้ ระหว่างเอกราชของวัฒนธรรมประเพณีที่บ่งบอกความเป็นตัวตนของเราเอง กับ ระบบเศรษฐกิจที่ต้องแข่งขัน หมุนวนไปตามกระแสโลก
เราจะเลือก กินให้พอดีอิ่ม แล้วให้ลูก หลาน เหลน โหลน หลอน
มีกินไปตราบนานเท่านาน
หรือจะกอบโกย กอบกิน แปลงเป็นทรัพย์สินเงินทอง ไว้ให้ลูก - หลาน (เอาแค่ชั้นนี้พอ เพราะถ้าตั้งใจผลาญกันจริง ๆ ก็หมดเพียงแค่ชั่วลมหายใจเดียว) ช่วยกันผลาญ จนสิ้น ไม่เหลืออะไรไว้ให้ รุ่นต่อไปได้ภูมิใจ และทำมาหากิน
ในที่สุดก็จะเหลือแค่ "ซากวัฒนธรรม" บนหน้ากระดาษเปื่อยยุ่ย ที่เรียกกันว่า "หนังสือประวัติศาสตร์ชาติไทย" ในอีก 1 ชั่วอายุคนข้างหน้า
พวกเรานับว่าโชคดีกว่าหลาย ๆ ประเทศรอบ ๆ มากมาย ที่มีเอกราชมายาวนาน แต่ความโชคดีของเรา อาจจะเป็นผลร้าย เพราะเราไม่รู้จักรสชาติความขม ของการเป็นเมืองขึ้นของใคร เลยทำให้ไม่รู้จักความลำบาก ไม่รู้จักความมีระเบียบวินัย เพราะไม่เคยมีใครมาบังคับ
ชาวไทยโชคดี ที่มีพระมหากษัตริย์หลายพระองค์ ที่มีสายพระเนตรยาวไกล จะขอยกตัวอย่างมาสัก 1 ตัวอย่าง เพื่อเป็นแนวทางว่าเราควรจะยึิดถือกันดีหรือไม่
เป็นพระราชกระแสรับสั่งของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้า ฯ ที่ทรงมีกับพระยาศรีสุริยวงศ์ ขออัญเชิญมาไว้ที่นี้ความว่า
"การต่อไปภายหน้า ฯ การศึกสงครามข้างญวนข้างพม่า ก็เห็นจะมิมีแล้ว จักมีอยู่ก็แต่พวกข้างฝรั่ง ให้ระวังให้ดีอย่าให้เสียทีแก่เขาได้
การงานสิ่งใดของเขาที่คิดควรจักร่ำเรียนเอาไว้ก็ให้เอาอย่างเขา แต่อย่าให้นับถือเลื่อมใสไปทีเดียว"
ไม่ได้อยากให้ย้อนกลับไปเป็นแบบลาว เพราะเรามาไกลเกินกว่าจุดนั้นมาแล้ว แต่อยากให้ช่วยกันคิดว่า เราจะรักษาอะไรไว้ได้บ้าง ในช่วงอายุของพวกเราเท่านั้นเองครับ ลองมองให้ดีว่า เรากำลังจะเป็นเมืองขึ้นทางวัฒนธรรม กันหรือเปล่า ?? ??
