..เพียงเด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งที่ชื่นชอบการถ่ายภาพ เป็นชีวิต แบกกล้องเดินดุ่มๆ กดซัตเตอร์ตามใจสั่ง..

อยากจะขอเพิ่มอีกนิดหน่อย ในส่วนของนายป๋อง ซึ่งคิดว่าพอจะเข้าใจว่าเหตุผลที่ทำไม ถึงทำให้เขา ทุ่มเท หลาย ๆ สิ่ง ทั้งเวลา ทรัพย์ สติปัญญา และความสามารถ
"ความภูมิใจ" ครับเขาภูมิใจใน "มรดก วัฒนธรรม" ที่คนรุ่นเก่าก่อน สร้างสรรค์ไว้ ความภูมิใจที่
แม้แต่คนเกิดที่ "หลังสวน" แท้ ๆ หลาย ๆ คน อาจจะมองข้าม ถึงแม้ว่าจะเขาคนนั้นไม่ได้เกิดที่หลังสวน แต่อย่างน้อย เขาก็เกิดที่ชุมพรล่ะครับ ลองมองย้อนกลับมาดูแล้ว บางที เราอาจจะมีความเชื่อที่ผิด ๆ กันสืบเนื่องมายาวนาน หลายปี
ถึงโซ่สัมพันธ์ของสังคม เรามุ่งที่ชัยชนะ กันมากเกินไปหรือเปล่า หรือเราเคยชินกันจนไม่รู้สึกลึกซึ้ง ถึงสมบัติอันมีคุณค่า ของสังคมบ้านเราเอง เพราะเดี๋ยวปีนึง ก็มีงานแบบนี้อีกแล้ว ปีหน้าก็มีแบบนี้อีก

นายป๋องไม่ได้เป็นคนหลังสวนโดยกำเนิดอีกคน ยังอดที่จะร่วมภูมิใจในมรดกวัฒนธรรมนี้ ไม่ได้ (มาก ๆ ด้วย) เพราะที่บ้านของนายป๋องไม่มีมรดกแบบนี้ มีแต่ตึกเก่า ๆ ที่ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ซึ่งนั่นเป็นเพียงบันทึก ที่"ไม่มีวิญญาณ" ต้องผุพังไปตามกาลเวลาไม่มีกลิ่นอายวัฒนธรรม ชาวจีนสมัยพระเจ้าตากสินมหาราชแล้ว แต่คนหลังสวนแท้ ๆ กำลังจะลืม
"บันทึกที่มีวิญญาณ"ของปู่ย่าตายาย ที่แทรกอยู่ทุกอนูของสายน้ำ ทุกจังหวะของฝีพาย ทุกสรรพสำเนียงในเสียงกู่ร้อง เสียงเชียร์เสียงหัวเราะ ในรอยยิ้มและคราบน้ำตา ทั้งผู้ชนะ และผู้แพ้ ในที่สุดรวม ๆ กันแล้ว นั่นคือห่วงโซ่สัมพันธ์ ที่จะบอกเล่าเรื่องราว ของบรรพบุรุษ ให้ลูกหลานได้สืบต่อ ร่วมเชิดชู เล่าขานตำนาน ที่อยู่คู่้กับสายน้ำแห่งชีวิต ของชาวลุ่มน้ำหลังสวนครับ
วันนี้ คุณ ๆ ชาวหลังสวน ภูมิใจแล้วหรือยัง ถ้ายัง คงต้องขอให้อายนายป๋อง กับ ArMoo แล้วล่ะ